Report

ADE panel: Protect the Dancefloor

Met de sluiting van Fabric nog vers in het geheugen, ging het ‘Protect the Dance Floor’ panel vanzelfsprekend over de nijpende situatie in Londen, waar gentrification en verstikkende regelgeving de lokale clubcultuur de keel dichtknijpt. Maar betere tijden zijn in zicht. Zo wordt de nieuwe burgemeester Sadiq Khan bijgestaan door een nog aan te wijzen Night Czar — een model geïnspireerd op de Amsterdamse Nachtburgemeester en waar de stichting bij de ontwikkeling ook een adviserende rol speelt. Wat kan Londen leren van de Amsterdam way of handeling nigthlife?

Het panel wordt geleidt door Mark Lawrence, chief executive van de Association for Electronic Music (AFEM), een wereldwijde lobbygroep voor elektronische muziek. Het valt hem op dat vergelijkbare problemen zoals die nu in Londen plaatsvinden, in Amsterdam niet worden beantwoord met het sluiten van clubs, maar juist door meer de verantwoordelijkheid bij de bezoeker te leggen. Lawrence vraagt aan Mirik Milan, nachtburgemeester van Amsterdam, hoe dat mogelijk is.

Milan: “Ik denk dat het de Nederlands pragmatische aanpak van zaken is. De natuurlijke reactie van veel beleidsmakers is tegen mensen zeggen dat ze iets niet mogen doen. Zij zien het verbieden vaak als de oplossing voor problemen. Wij denken andersom.”

Als voorbeeld geeft hij de 24-uursvergunningen. “De reden waarom wij dat hier hebben is omdat wij daarmee willen bereiken dat bezoekers geleidelijk aan de club verlaten en niet in een keer op straat terecht komen waar ze overlast kunnen veroorzaken.”

In Amsterdam staat de gemeente open voor dit soort vooruitstrevende ideeën. Dat is volgens Milan essentieel voor een dynamisch nachtleven. “Er moet sprake zijn van een bottom up culture in het nachtleven, maar je hebt een top down structure nodig om te accommoderen. Berlijn en Amsterdam zitten wat dat betreft in dezelfde situatie. We hebben organisaties als Clubcommission en Stichting N8BM A’DAM die bottom up werken, maar we hebben ook een overheid die bereid is om te luisteren naar ons verhaal.”

Franzie Eichler, booker bij Extend Artist Agency en al zestien jaar woonachtig in Berlijn, is trots op hoe de overheid in haar stad omgaat met het nachtleven. Ook looft zij Clubcommission, de organisatie die mede het vruchtbare nachtleven in de Duitse hoofdstad mogelijk maakt. “Ze werken daar fulltime aan het beschermen van de clubcultuur. De huidige Berlijnse staatsecretaris komt uit de Clubcommission en kent dus de muziekindustrie. Daarvan was ik erg onder de indruk.”

 “35% van het toerisme in Berlijn is te danken aan het nachtleven. Met dat soort feiten kun je zelfs de meest conservatieve beleidsmaker overtuigen.”

Hoe krijg je het voor elkaar de politiek naar je gaan luistert? Speel in op de interesses van de overheid, zoals de economische voordelen van het nachtleven, adviseert Eichler. “35% van het toerisme in Berlijn is te danken aan het nachtleven. Met dat soort feiten kun je zelfs de meest conservatieve beleidsmaker overtuigen.”

Britse leegloop

Britten vliegen massaal naar steden als Amsterdam en Berlijn om daar te gaan clubben. Hans Hess, Britse promotor van dancefeesten en verantwoordelijk voor de dagelijkse zaken bij Egg, spreekt zelfs van een Britsh drain. “Op het vliegveld staat het tegen het weekend vol met Britten die naar Berlijn of Amsterdam vertrekken om daar te gaan feesten. Dat was vroeger andersom. We hadden veel toersitsen die bij ons kwamen proeven van het nachtleven, maar je merkt dat dat minder is geworden.”

Allan Miller vult aan: “Je kunt net zo goed vliegtuigen volladen met geld en dat boven de zee uitstorten — want dat doe je eigenlijk. Het is een enorm gemiste kans.” Miller is voorzitter van The Night Time Industries Association (NTIA). De organisatie die strijd voor het nachtleven in Londen.

“Het is geweldig dat mensen tegenwoordig zo makkelijk kunnen rondreizen. Maar wat ik jammer vind is dat ze het doen omdat ze in Engeland het gevoel hebben opgesloten te zitten. Wat ik daarmee bedoel: de manier waarop de overheid de beveiliging heeft aangescherpt in clubs doet denken alsof je een crimineel bent. Dan heb je geen zin meer om nog uit te gaan. Begrijp me niet verkeerd, het Britse nachtleven is nog steeds aantrekkelijk, met geweldige artiesten en promotors. Maar het wordt heel erg ingeperkt door de overheid.”

“Er bestaat geen toverstaf waarmee je alles in een keer oplost. We moeten er zelf hard aan werken en de politiek overtuigen van de waarde van het nachtleven. Dat kost tijd.”

Maar het gaat de goede kant op stelt Miller. “Er bestaat geen toverstaf waarmee je alles in een keer oplost. We moeten er zelf hard aan werken en de politiek overtuigen van de waarde van het nachtleven. Dat kost tijd. We kunnen mensen niet in een nacht van gedachten laten veranderen. Je hebt te maken met morele en politieke obstakels. We moeten met elkaar zitten en bouwen aan wederzijds vertrouwen. Door eerlijk te zijn, zelfs als dat soms schuurt.”

“Zoals een open dialoog over drugsgebruik,” vervolgt hij. “De sluiting van Fabric heeft geholpen om dat op gang te krijgen.”

Volgens Mirik Milan kan de sluiting van Fabric worden gezien als een offer om het nachtleven in Londen beter te maken. “Ik hoop dat Fabric wordt heropend, maar er is een crisis nodig om tot de volgende stap te komen. Fabric is in dit geval de crisis en vanaf hier kan er verder worden ontwikkeld.”

Samenwerken

Samenwerken is het sleutelwoord om het tij te keren, maar daarvoor moet de industrie in Engeland zich wel verenigen. Dat gebeurd volgens Lawrence steeds meer. “We halen nu de grote namen binnen zoals UK Music (lobbygroep die de Engelse muziekindustrie vertegenwoordig red.) die onze strijd ook onderschrijven. Zij erkennen dat er een dreiging is voor het nachtleven in Londen. We’ve woken up the sleeping giants, door de industrie in te zetten.”

Miller beaamt dat de steun vanuit de industrie belangrijk is voor de bewustwording van de problemen in het nachtleven aldaar. “Er is veel solidariteit tussen platenlabels, clubeigenaren, agents en managers, en alleen recentelijk is het ons gelukt om sommige van hen bij ons te betrekken. De problemen worden daardoor bij steeds meer mensen bekend. Uiteindelijk wil ik tot het punt komen dat zelfs mijn moeder het erover heeft. Daarvoor moeten we consistent blijven samenwerken.”

Toch valt er volgens Eichler meer steun uit de industrie te halen. “Steun moet niet alleen komen vanuit de underground scene. Ik kwam erachter dat veel grote promotors niet geassocieerd willen worden met onderwerpen als verantwoord drugsgebruik. Dat is belachelijk. Ook de gevestigde artiesten en promotors moeten hun verantwoordelijkheid nemen en zich inzetten voor een veiliger nachtleven, en niet doen alsof er niks gebeurd is. Want dat is ook een deel van het probleem.”

Het mobiliseren van de industrie en het samenwerken met beleidsmakers is de basis van waaruit er verder gebouwd kan worden, concludeert het panel. Initiatieven zoals het Braziliaanse Manifesto da Noite (Night Manifest) en de Night Mayor Summit dat Stichting N8BM A’DAM in april dit jaar heeft georganiseerd, dragen daaraan bij. Door een platform te bieden waar op internationaal niveau kennis en expertise uitgewisseld kan worden voor een sterker nachtleven.

Op dit moment wordt er gewerkt aan een tweede editie van de Night Mayor Summit die volgend jaar in Londen gaat plaatsvinden